..........waarom wilde ik dit ook al weer allemaal onderzoeken?

De balans tussen het digitale en het analoge is iets waar ik me altijd mee bezig hou. Niet alleen bij illustratie, maar in alle aspecten van mijn leven. Het is iets wat voor mij een gepassioneerd vraagstuk is. De reisgids die ik ga maken is daar een oplossing voor, en in mijn onderzoeksverslag wil ik dit probleem met zijn mogelijke oplossingen verder aankaarten.

In deze Post-digitale samenleving, wint het papier het toch van de techniek? Er is naast de digitalisering namelijk nog een trend gaande. De bakfietsmoeders die alleen maar houten speelgoed voor hun kinderen kopen en alles natuurlijk willen. Diezelfde bakfietsmoeders die ook allemaal facebook hebben. Er is hier een frictie tussen, en die frictie vind ik interessant. Daar bevind ik mijzelf namelijk ook tussen.

De vraagbaak: Wat is de actualiteit omtrent digitalisering / analoge trends? Hoe spelen vormgevers in op digitalisering? Hoe spelen vormgevers in op de hang naar ambacht / DIY-cultuur? Hoe creeer je een balans? Wat prikkelt kinderen om toch zelf te creeeren?

............een_kleine_samenvatting

De balans tussen analoog en digitaal werken. Het is een dilemma wat altijd speelt in mijn werk. Ik werk zelf altijd analoog en later bewerk ik het digitaal. Wat soms erg frustrerend is geweest, omdat ik altijd meer waarde heb gehecht aan het analoge. Het digitale is voor mij puur praktisch geweest. Nu ik deze balans aan het onderzoeken ben, ben ik er achter gekomen dat het een niet beter of slechter is dan het ander. Je ontkomt er toch niet aan (digitalisering), dus je kan er net zo goed in mee groeien. Bovendien kun je iets niet afwijzen zonder dat je er verstand van hebt. Ik word geen slechtere illustrator als ik mijn digitale mogelijkheden onderzoek, je creeert er juist mogelijkheden door.

De vraag die ik wil beantwoorden is “Hoe vind ik een balans in de post-digitale illustratiewereld?”

Een balans, omdat in de post-digitale illustratiewereld je niet meer een keuze hoeft te maken tussen de twee. You can have your cake and eat it too. In deze tijd kunnen we het digitale laten integreren met het analoge. Het zijn niet langer twee werelden die onafhankelijk van elkaar opereren.

We weten nu wat er mogelijk is binnen digitaal illustreren. Nu is het aan onze generatie om de inhoud vorm te geven: wat kunnen we bereiken met het digitaal illustreren? Wat kan het toevoegen aan onze wereld?

Alessandro Ludovico stelt dat de komst van de digitalisering ervoor heeft gezorgd dat het analoge minder gebruikt wordt. Desondanks heeft de komst van de digitalisering er ook juist voor gezorgd dat er een nieuwe impuls binnen het analoge is gekomen. We moeten het niet zien als iets chronologisch, waarin analoog ouderwets is en digitaal de toekomst. Beide technieken hebben juist unieke eigenschappen in zich. In plaats van dat het digitale zou overnemen, wordt het analoge juist gewaardeerd op kwaliteiten die stabiel zijn. Alessandro stelt ook een paradox: papier heeft zelfs een significante bijdrage geleverd aan de verspreiding van de digitalisering. Bovendien hebben wij een paar duizend jaar ervaring in het gebruiken van papier als medium. De rol van papier heeft daarentegen wel een enorme verandering ondergaan. Van een medium als enige in zijn soort, is het veranderd in een complementair medium. Het kost meer tijd en geld, en neemt fysieke ruimte in.

Juist dit gegeven, dat de ontwikkeling niet chronologisch is, beschrijft Allessandro Ludovico in The death of paper (which never happened). Vanaf 1943 toen Herbert George Wells voor het eerst verklaarde dat het medium krant dood is, zijn er juist alleen maar ontwikkelingen geweest die dat tegen gingen. Van de FLUXUS in 1960, die de grenzen van de zine oprekten; tot de zine Aspen in 1965. En in 1966 toen de San Fransisco Oracle werd opgericht, werden de druktechnieken tot zijn maximale benut. Zij allen herdefinieerden het idee van informatieoverdracht, en hoe papier en technologie zijn in te zetten. Dingen die wij nu als ambachtelijk zien, waren toen namelijk vooruitstrevend en nieuw. Nieuwe technieken ontwikkelden zich, mimeografie, xenografie. Maar de grootste ontwikkeling is wel de komst van de computer, met alle digitale ontwikkelingen.

Met de komst van de floppy disk gaven een aantal magazines een floppy mee met extra’s. Met de komst van de CD-ROM verstrekte Blender deze ook mee. Echter nu werden de extra’s interactief, en verschenen er ook louter digitale magazines, zoals Blam!.

Halverwege 1990 werd het medialandschap opnieuw hervormd, door de komst van internet. In de eerste jaren van het nieuwe millennium waren de meeste zines gestopt met op papier printen, en vervangen door een online platform. Ondertussen is het fenomeen bedacht door de Fluxus-beweging uit 1960 de norm geworden, het gebruik van meerdere media voor een project. Wij hebben nu de keuze om te gebruiken wat het meest nuttig is voor wat we willen vertellen.

Digitaal heeft natuurlijk overduidelijke voordelen. Goedkoop, snel, makkelijk. Maar papier heeft daarentegen ook een aantal unieke eigenschappen.

1. De ruimte die papier inneemt, als folder of stapels papier, boek of velletje; het is echt en fysiek. Andere beleving dan wanneer je het louter op scherm bekijkt. Daar tegenover: de wereld van web is rommelig. Men moet altijd over een navigatiesysteem beschikken, maar omdat daar nog geen universele truc voor is bedacht, zal een website altijd rommelig moeten blijven als het duidelijk moet zijn. Een 'cleane' versie is vaak moeilijker te lezen.

2. Print vertrouwt op herhaling. Een printje dat meerdere malen gekopieerd wordt voor een groter publiek, betekent dat iedereen in dat publiek hetzelfde onder ogen krijgt. Digitale versies worden sneller aangepast, dus zijn minder consistent.

3. Papieren print kun je vouwen, verfrommelen, meenemen, scheuren, je kan er iets bijschrijven, je kan het weggooien en weer terugpakken, je kan het hergebruiken, je kan op de achterkant schrijven. Allemaal eigenschappen die uniek zijn aan print.

4. Print heeft sociale eigenschappen. Je kan een printje achterlaten op iemands bureau, het iemand overhandigen. In een wereld waarin alles virtueel gaat, kan het soms een verlichting zijn om weer even iets in de 'echte' wereld te kunnen doen.

Omdat de papieren print al zo lang bestaat, is het een archetype geworden voor alle technologische varianten. Daarom hebben de twee types zo veel gelijkenissen in opmaak en vormgeving (een krant en e-versie zijn praktisch hetzelfde). Misschien zou dat ook betekenen dat print nooit in vergetelheid zal raken.

Bovendien, "Could printed paper someday become the ‘vinyl’ of publishing?" Er schuilt een zekere melancholie in print. Ik romantiseer alles wat analoog is, maar gelukkig ben ik daar niet de enige in. Daarom denk ik dat analoog nooit helemaal zal verdwijnen.

Het is juist mooi dat de keuze nu bestaat, dat de mogelijkheden bestaan. De wereld is een speeltuin, en alles is mogelijk. In plaats van er een onderzoek over te schrijven zou ik het juist moeten vieren door te tekenen, digitaal en analoog, welk dan ook past bij hetgeen wat ik wil tekenen.